Ben Chu

Paene omnes, a gigantibus multinationalibus ad parvos mercatores, directe cum fabricis laborare volunt, ob causam communem: intermediarium removere. Ab ipso initio, strategia et argumentum commune factum est inter societates commerciales (B2C) ut commodum suum super competitores nomine insignitos praedicarent. Intermediarium esse ultimum quod in relatione commerciali confiteri vis videtur. Sed cogita de hoc: Visne societatem Apple omittere et eundem "iPhone" a Foxconn emere (si fieri posset)? Probabiliter non. Cur? Nonne Apple tantum intermediarius est? Quid differt?

Secundum definitionem theoriae "M2C" (a fabricatore ad consumatorem), omnia inter consumatorem et officinam pro intermediariis et malis habentur, qui tantummodo speculantur de occasione ut te pretio altiore vendant. Itaque Apple in hanc definitionem bene convenire videtur, cum iPhone certe non fabricent. Sed satis manifestum est Apple NON solum intermediarium esse. Productum innovant et vendunt, in technologiam investiunt, et cetera. Sumptus haec omnia comprehendens fortasse (et probabiliter) etiam altior esse potest quam materia + labore + sumptus generales producti traditionalis. Apple multum valoris singularis iPhone quod habes addit, quod multo plus est quam metallum et electronicum aliquod.Tabula circuituum C. Valorem augere est clavis ad "intermediarium" iustificandum.

Si ad classicam theoriam mercaturae quattuor "P" pergimus, satis manifestum est tertium "P", "Positionem" sive distributionem venditionum, partem valoris esse. Sunt sumptus et valor ut clientes de existentia et valore producti certiores fiant. Hoc est quod venditores faciunt. In nostro negotio mercatorio, conducuntur ut negotium concludant, productum ad necessitates tuas accommodando. Num venditor officinae est intermediarius? Minime, probabiliter nemo id cogitaret. Sed cum venditor mercedem ex negotio accipiat, quae ex lucro utriusque partis negotiationis sumpta est, cur non eum/eam "inutilem" putas? Laborem venditoris, eius scientiam in materia et peritiam in solvendo problema tibi probares, et perfecte accipis quo melius tibi serviat, eo magis societas eius eum pro opere excellenti remunerare debere.

Et fabula pergit. Nunc venditori tam bene se habet ut negotium suum incipere et mercatorem sui iuris operari constituerit. Omnia eadem manent emptori, sed nunc verus intermediarius fit. Iam a domino suo mercedem non accipit. Potius, ex differentia pretii inter officinam et emptorem lucrum fecit. Num tu, ut emptor, incipies te perturbare, etiamsi idem pretium pro eadem re et fortasse etiam meliorem servitium offerat? Hanc quaestionem lectori meo relinquo.

Ita, intermediarii multas formas sumunt, et non omnes nocent. Back ad casum mei praeIn articulo antecedenti, senex Iaponicus revera ad successum incepti contulit. Exigentiam emptoris finalis penitus intellexit, consilium suum dedit, singulis minimis rebus operam dedit, et utriusque partis necessitudinem promovit. Sine eo, scilicet, superesse possumus. Sed eum in medio habere multum virium et periculi nobis servat. Idem valet de emptore finali, qui minimam experientiam cum venditore e Sinis habebat. Nobis suam utilitatem demonstravit et nostram reverentiam, et scilicet lucrum quoque, meruit.

Quid est ex hac fabula conclusio? Intermediarius bonus est? Minime, non id volo dicere. Potius concluderem, pro eo utrum venditor tuus intermediarius sit necne, eius valorem in dubium vocare. Quid faciat, quomodo remuneretur, eius peritia et contributio, et cetera. Ut peritus in rebus comparandis, cum intermediario vivere possem, sed cura ut satis strenue laboret ut locum suum mereatur. Bonum intermediarium habere sapientius est quam incapaces in rebus comparandis habere.